Meidties under dartien uut Bèrs en Viane VEERE van Nederland!

20-06-2019 19:17

"Meidties under dartien uut Bèrs en Viane VEERE van Nederland!"

De tranen biggelden langs haar wangen. Ze hield het niet droog van de pijn. Maar de waterlanders stroomden vooral, omdat ze besefte dat het Nederlands Kampioenschap er voor haar op zat.

Het was al een wonder dat ze überhaupt in Assen van de partij was. Een slepende achillespeesblessure hield Maud Jans dit seizoen lang aan de kant. Gelukkig was ze net als Benthe Lange (liesblessure), Nina Derks (knieblessure) en Chelsea Vogels (sleutelbeenbreuk) op tijd fit en kon ze met SJO Vianen Vooruit/HBV MO13 deelnemen.

In de laatste poulewedwedstrijd ging het opnieuw mis. Dit keer was niet de pees, maar de enkel de achilleshiel. Het gewricht klapte om op het Drentse kunstgras. Ontzettend zuur, want het ging juist net zo lekker.

Drie wedstrijden, zeven punten en een ticket voor de halve finale. Het NK-rapport van de "meidties under dartien uut Bèrs en Vianen" was tot dusver formidabel.

Maud had in de pouewedstrijden nauwelijks last van haar pees gehad en voetbalde net als de rest van het team goed. Als controleur op het middenveld liep ze alle gaten dicht. Het zag er misschien niet altijd even gepolijst uit wat "onze rauwdouwer" deed, maar haar ijver werkte aanstekelijk. Samen met medemiddenvelders Britt van de Lockand, Nina Derks, Ilvy Derks en Sarah Peeters zorgde zij ervoor dat de lichtvoetige frontsoldaten Sarah Brussel, Maarle Bolder, Benthe Lange en Chelsea Vogels konden excelleren.

Achterin stond het ook als een huis. Evie Willems zette als libero de lijnen uit. De verdedigers Romy Veulings, Britt Jans, Jade Wijnen en Laura Suppers degradeerden de vijandelijke aanvallers tot figuranten. En als er toch een keer door de tegenpartij in de gevarenzone aangelegd kon worden stond keeper Maud Ermers paraat.

Een dag eerder was de ploeg met begeleiding en ouders al afgereisd naar Eelderwolde. Daar werd in "het Scandinavisch Dorp" een kamp opgeslagen. Na een gezellige avond (BBQ, quizje en vreugdevuur) zochten de meiden al redelijk vroeg hun blokhut op, zodat ze uitgeslapen aan de aftrap konden verschijnen.

Als verrassende winnaar van het kampioenschap van Zuid-Nederland hadden de Beerse en Viaanse meiden zich gekwalificeerd voor het NK. Toch waren de sportieve verwachtingen bescheiden. Het was immers een NK, met de beste meidenteams van Nederland. Een plaats in de top 10 (van 16 deelnemers) zou al fantastisch zijn.

Na de openingsceremonie - waarbij de nationale hymne door de luidsprekers schalde - stond de openingswedstrijd op het programma. Tegenstander was Always Forward uit Hoorn, dat wat afwachtend begon. Vianen Vooruit/HBV MO13 schoot uit de startblokken en kwam door een fraai afstandsschot van Sarah Peeters op voorsprong. Na de kantwissel werd het zelfs 2-0 door een treffer van de pijlsnelle Chelsea Vogels. Het werd nog even spannend toen de Noord-Hollanders in de slotfase de anschlusstreffer scoorden, maar bij het laatste fluitsignaal was het nog steeds 2-1.

De tweede pot tegen TSC uit Oosterhout verliep ook voortvarend. Aanvankelijk werden er nog de nodige kansen gemist, maar uiteindelijk poeierde Sarah Brussel, na goed voorbereidend werk van Benthe Lange, de 1-0 van dichtbij binnen. Vervolgens werd verzuimd de wedstrijd op slot te gooien. Ondanks meerdere mogelijkheden bleef een tweede Beers-Viaanse treffer uit. Het was zelfs nog even billenknijpen. TSC kreeg in de slotfase nog een hele grote kans, maar de bal belandde gelukkig aan de goede kant van de paal.

Een remise tegen SV Urk zou nu zelfs poulewinst en een plaats in de halve finale opleveren. Wie had dat gedacht?

De meiden uit het vissersdorp trokken veel bekijks. De shirts waarin gespeeld werd leken een kruising tussen boerenkielen en Urker klederdracht. Bovendien waren het potige tantes die fysiek geweld niet schuwden. SV Urk had ook zes punten en deed er alles aan om te winnen. De wedstrijd ging redelijk gelijk op, maar de beste kansen waren voor Vianen Vooruit/HBV. Gescoord werd er niet. De wedstrijd eindigde zoals hij begon, met 0-0.

De ontlading was groot! SJO Vianen Vooruit/HBV MO13 zat bij de beste vier ploegen van Nederland. Helaas was de enkelkwetsuur van Maud zo ernstig dat ze de strijd moest staken. Een enorme domper, maar het toernooi ging verder. De meiden beloofden elkaar hun stinkende best te blijven doen. Voor Maud, de supporters, maar vooral voor HET TEAM zelf.

Sarah Peeters toonde zich een prima vervangster als centrale middenvelder, maar Gorecht uit Haren was echt een maatje te groot. Wat een geweldige ploeg. Het was vooral tegenhouden geblazen. Dat lukte tot vlak voor rust. Toen was er geen houden meer aan: 0-1. Na rust herpakte MO13 zich. Er was echter geen doorkomen aan. De Harense defensie gaf geen krimp. Bij een counter werd het zelfs 0-2 voor de Noorderlingen. Ook het alles-of-niets-offensief pakte verkeerd uit. Gorecht liep, weliswaar geflatteerd, uit naar 0-4.

De meiden waren er kapot van. De droom om Nederlands Kampioen te worden was als een zeepbel uiteen geklapt. Ze realiseerden zich dat Gorecht beter was, maar als je er zo dicht bij bent is het toch even slikken. Uithuilen en weer door.

De derde plaats was nog haalbaar. Dan moest Volendam verslagen worden. Nog een keer opladen, ondanks de vermoeidheid en alle pijntjes. Het tekende de meiden dat ze er opnieuw voor gingen. De wedstrijd golfde op en neer. De laatste krachten vloeiden weg. Terwijl beide partijen zich al verzoend leken te hebben met een beslissende strafschoppenreeks duikelden de meiden in het lichtblauw in blessuretijd van het podium. Het "andere Oranje" scoorde en won met 1-0.

Het duurde even voordat de teleurstelling bij de meiden plaats maakte voor trots. Want dat is wat ze mogen zijn: TROTS! VIERDE VAN NEDERLAND is een meer dan fantastische teamprestatie. De begeleiding en de ouders zijn sowieso trots. Wat een topmeiden! Najaarskampioen, tweede plaats in de voorjaarscompetitie, kwartfinalist beker, kampioen van Zuid-Nederland. Meiden bedankt voor dit topseizoen! Wij hebben genoten.

Bij de eindceremonie en bijbehorende prijsuitreiking bleek ook nog dat de sportiviteitsbeker mee naar Beers en Vianen ging. Een prijs die bij de NK-organisatie hoog in het vaandeel staat, maar voor de meiden niet meer als een troostprijs was.

Ze hadden deze bokaal graag ingeruild voor een podiumplek. Zo eerzuchtig zijn ze inmiddels wel.

Namens de begeleiding: Elke Hofmans, Raymond Veulings, Erwin Ermers, Linda van Roij, Patrick Peeters en Marc Lange